Prawia, to słowo stworzone przez autora (lub kompilatora) Księgi Wełesa, i według jej tekstu jest słowiańskim odpowiednikiem greckiego Logosu, czyli myśli i siły sprawczej świata. Jako, że nie pojawia się w innych źródłach, nie jest obciążone ani kontekstem Logosu, ani naszej mitologii. Świetnie się więc nadaje do określania tego, czym jest prezentowane tu spojrzenie na świat - nowe, bo tworzone w dzisiejszej rzeczywistości i mentalności, a jednocześnie nasze, bo wyrosłe z doświadczeń polskiej kultury.

Prawia oznacza więc siły przyrody, które doprowadziły do powstania w świecie materii o skomplikowanych własnościach i strukturze, do życia biologicznego i kultury, oznacza też świadomość świata, rodzącą się w człowieku i przekształcającą kosmos w świadomy siebie samodzielny i samowystarczalny organizm.

Pierwotnym przejawem twórczych działań prawii był przypadek w chaotycznym ruchu tworzywa świata. Na etapie życia biologicznego dołączyły do tego mechanizmy ewolucji. Kultura człowieka dodała do metod działania analizę intelektualną opartą o abstrakcyjny model świata. Przejście kultury z etapu humanizmu i antropocentryzmu na poziom świadomości świata, to przemówienie prawii własnym głosem - kontynuowanie dotychczasowego kierunku działań drogą świadomej samorealizacji.